معنی اصلی پروتئین

پروتئین ماده ای با ساختار فضایی مشخص است که توسط پیچ و تاب های زنجیره پلی پپتیدی متشکل از اسیدهای آمینه به روش "تراکم دهیدراتاسیون" تشکیل شده است.
پروتئین باید حاوی کربن، هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن و همچنین ممکن است حاوی گوگرد، فسفر و عناصر دیگر باشد.
پروتئین یک ترکیب پلیمری است که از ترکیب اسیدهای آمینه به ترتیب خاصی برای تشکیل یک زنجیره پلی پپتیدی و سپس ترکیب یک یا چند زنجیره پلی پپتیدی به روشی خاص تشکیل می شود. پروتئین داربست و ماده اصلی تشکیل دهنده بافت ها و اندام های بدن انسان است. نقش مهمی در فعالیت های زندگی بدن انسان دارد. می توان گفت بدون پروتئین فعالیت های زندگی وجود نخواهد داشت.
کمبود پروتئین در مردان باید بیش از کمبود پروتئین در زنان مورد توجه قرار گیرد. هنگامی که یک مرد کمبود پروتئین داشته باشد، منجر به کاهش کیفیت اسپرم مردان، کاهش تحرک اسپرم و مایع نشدن اسپرم و در نتیجه ناباروری مردان می شود.
پروتئین یک ترکیب آلی پیچیده است. اسیدهای آمینه واحدهای اساسی پروتئین ها هستند و اسیدهای آمینه از طریق تراکم کم آبی به زنجیره های پپتیدی متصل می شوند. پروتئین یک بیوماکرومولکول است که از یک یا چند زنجیره پلی پپتیدی تشکیل شده است، هر زنجیره پلی پپتیدی دارای بیست تا صدها باقیمانده اسید آمینه (-R) است. باقی مانده های اسید آمینه مختلف به ترتیب خاصی مرتب شده اند. توالی اسید آمینه یک پروتئین توسط ژن مربوطه کدگذاری می شود. علاوه بر 20 اسید آمینه اساسی که توسط کد ژنتیکی کدگذاری شده‌اند، در پروتئین‌ها، برخی از باقی‌مانده‌های اسید آمینه نیز می‌توانند پس از ترجمه اصلاح شوند تا ساختار شیمیایی را تغییر دهند و در نتیجه پروتئین را فعال یا تنظیم کنند. چندین پروتئین می توانند با هم کار کنند، اغلب با ترکیب شدن با یکدیگر برای تشکیل یک مجتمع پروتئینی پایدار، تا شده یا مارپیچ برای تشکیل یک ساختار فضایی خاص، در نتیجه عملکرد خاصی را انجام می دهند. اندامک هایی که پلی پپتیدها را سنتز می کنند، ریبوزوم هایی در شبکه آندوپلاسمی خشن در سیتوپلاسم هستند. تفاوت پروتئین ها در نوع، تعداد، توالی اسیدهای آمینه و ساختار فضایی زنجیره های پپتیدی است.