افشای شش نقش فیزیولوژیکی پروستاگلاندین ها

(1) اثرات بر روی سیستم تولید مثل: سلول های عصبی غدد درون ریز که بر روی هورمون آزاد کننده هورمون زرد در هیپوتالاموس عمل می کنند، ترشح هورمون آزاد کننده هورمون جسم زرد را افزایش می دهند و سپس ترشح هورمون لوتئینیزه کننده و هورمون محرک فولیکول را در هیپوفیز قدامی تحریک می کنند. غده، در نتیجه ترشح تستوسترون را افزایش می دهد. پروستاگلاندین ها نیز مستقیماً ترشح سلول های لیدیگ را تحریک می کنند. می تواند وزن بیضه، محتوای اسید ریبونوکلئیک، فعالیت هیالورونیداز و تعداد اسپرم را افزایش دهد و تحرک اسپرم را افزایش دهد. پروستاگلاندین ها انقباض ماهیچه های صاف را در اندام های تناسلی مردان حفظ می کنند و تصور می شود که با عملکرد انزالی مرتبط هستند. PG موجود در مایع منی باعث شل شدن ماهیچه های دهانه رحم می شود و باعث می شود اسپرم در دستگاه تناسلی حیوانات ماده حرکت کند که این امر منجر به لقاح می شود. با این حال، مقدار زیادی از پروستاگلاندین ها اثر مهاری بر عملکرد تولید مثل مردان دارند.
(2) اثر بر روی عضلات صاف عروق و برونش: پروستاگلاندین های مختلف اثرات متفاوتی بر ماهیچه صاف عروق و ماهیچه صاف برونش دارند. پروستاگلاندین های E و پروستاگلاندین F عضلات صاف عروق را شل می کنند و در نتیجه مقاومت محیطی در برابر جریان خون را کاهش می دهند و فشار خون را کاهش می دهند.
(3) اثرات روی دستگاه گوارش: می تواند باعث انقباض عضلات صاف شود، ترشح اسید معده را مهار کند، از فرسایش مخاط معده توسط اسید قوی، قلیایی قوی، الکل بی آب و غیره جلوگیری کند و دارای اثر محافظت کننده سلولی است. همچنین اثر محافظتی روی روده کوچک، روده بزرگ، پانکراس و غیره دارد همچنین می تواند ترشح مایع روده، ترشح کبد و صفرا و انقباض عضلات کیسه صفرا را تحریک کند.
(4) اثرات بر روی سیستم عصبی: پروستاگلاندین ها به طور گسترده در سیستم عصبی توزیع می شوند و انتشار و فعالیت انتقال دهنده های عصبی را تنظیم می کنند و همچنین اعتقاد بر این است که خود پروستاگلاندین ها دارای اثرات انتقال دهنده عصبی هستند.
(5) اثرات بر روی سیستم تنفسی: پروستاگلاندین E اثر شل کردن ماهیچه صاف برونش را دارد، در حالی که پروستاگلاندین F، برعکس، منقبض کننده برونش است.
(6) اثرات بر روی سیستم غدد درون ریز: با تأثیر بر سطح آدنیلات حلقوی (CAMP) در سلول های غدد درون ریز، سنتز و آزادسازی هورمون ها را تحت تأثیر قرار می دهد. مانند ترویج ترشح تیروکسین و سنتز هورمون قشر آدرنال. همچنین با کاهش سطح CAMP در اندام های هدف، عملکرد هورمونی را کاهش می دهد.