اثرات پپتیدها بر بدن انسان

پپتیدهای فعال عمدتاً رشد، تکامل، تنظیم ایمنی و متابولیسم بدن انسان را کنترل می کنند، در بدن انسان در حالت متعادل است، اگر پپتیدهای فعال کاهش یابد، عملکرد بدن انسان دستخوش تغییرات مهمی می شود، برای کودکان، رشد کند می شود، یا حتی متوقف می شود، برای مدت طولانی یک کوتوله تشکیل می دهد، برای بزرگسالان یا افراد مسن، کمبود پپتیدهای فعال، ایمنی خود کاهش می یابد، اختلالات متابولیک، اختلالات غدد درون ریز، ایجاد بیماری های مختلف مانند بی خوابی. ، تحلیل بدن یا ادم. از آنجایی که پپتیدهای فعال بر روی سیستم عصبی نیز اثر می‌گذارند، بدن انسان تنبل می‌شود، ذهن دیگر باهوش نمی‌شود و مهمتر از آن، پپتیدهای فعال کاهش می‌یابد و مستقیماً باعث پیری تدریجی در تمام قسمت‌های بدن انسان می‌شود. باعث بیماری های مختلف می شود.
چرخه ترشح
در سنین مختلف، ترشح پپتیدهای فعال مختلف نیز بسیار متفاوت است، با توجه به میزان ترشح، زندگی انسان به طور کلی به موارد زیر تقسیم می شود:
(1) دوره ترشح کافی (جوانی قبل از 25 سالگی): در این دوره، حجم غدد درون ریز متعادل است، عملکرد ایمنی قوی است و بدن انسان به طور کلی مستعد ابتلا به بیماری ها نیست.
(2) نارسایی (دوره عدم تعادل) (30-50 سن اولیه و میانسالی): در این دوره، اگر ترشح پپتیدهای فعال ناکافی یا نامتعادل باشد، وضعیت‌های مختلف زیر سلامت مرتبط و علائم خفیف بیماری ایجاد می‌شود. رخ می دهد (شایع در افراد بالای 40 سال)؛
(3) دوره کمبود ترشح (دوره نارسایی شدید) (بیش از 50 سال، میانسالی و سالمندی): این دوره جدی است، اگر پپتید فعال به طور جدی ناکافی و به طور جدی نامتعادل باشد، ممکن است علائم پیری بسیار برجسته وجود داشته باشد، یا باعث ایجاد انواع بیماری های مرتبط می شود (افراد بالای 50 سال آشکارتر هستند).
(4) دوره خاتمه ترشح (دوره پیری): این دوره بسیار کوتاه است، زیرا پپتید فعال "فرمانده" که غدد درون ریز انسان را کنترل می کند ترشح نمی کند یا ترشح کاهش می یابد و در نتیجه عملکرد سلول کاهش می یابد و باعث نارسایی و از دست دادن اندام می شود. ، و در نهایت منجر به پایان زندگی می شود.