چقدر در مورد داروهای پروستاگلاندین شناخته شده است

پروستاگلاندین ها هورمون های بافتی مهمی هستند که به طور گسترده در حیوانات و انسان ها وجود دارند. ساختار شیمیایی پروستاگلاندین ها به طور کلی یک اسید چرب غیر اشباع دو کربنه با یک حلقه پنج عضوی و یک زنجیره دو طرفه است. با توجه به ساختار مولکولی آن به انواع A، B، C، D، E، F، H، I و انواع دیگر تقسیم می شود که با PGA، PGB، PGC، PGD، PGE، PGF، PGI و غیره بیان می شود.
پروستاگلاندین ها ابتدا در مایع منی انسان، میمون و گوسفند یافت شد و تصور می شد که این ماده ممکن است از پروستات ترشح شود، به همین دلیل به آن پروستاگلاندین ها گفته شد. اما در واقع، مایع پروستات حاوی مواد فعال پروستات زیادی نیست، بنابراین یک نام اشتباه است. ثابت شده است که پروستاگلاندین‌های موجود در مایع منی عمدتاً از وزیکول‌های منی به دست می‌آیند و علاوه بر این، پروستاگلاندین‌ها دسته بزرگی از غدد درون‌ریز هستند.
انواع مختلف پروستاگلاندین ها عملکردهای متفاوتی دارند و مشتقات PGE و PGF می توانند باعث انقباض شدید رحم شوند و می توان از آنها برای خاتمه بارداری و القای زایمان استفاده کرد. PGE1 یا PGE2 و PGA می توانند ترشح اسید معده را مهار کنند، از سلول های جداری معده محافظت کنند و می توانند برای درمان زخم، گاستریت هموراژیک و انتریت استفاده شوند. PGI2 دارای انواع مختلفی از اثرات فیزیولوژیکی بر روی پلاکت ها است و یک موضوع مهم در تحقیقات فعلی داروهای ضد ترومبوتیک است.
امروزه نه تنها تمام پروستاگلاندین های طبیعی را می توان با سنتز کامل تهیه کرد، بلکه بسیاری از آنالوگ های پروستاگلاندین را نیز می توان تهیه کرد که طیف وسیع تری از کاربردهای بالینی و اثرات کاربرد بالینی بهتری دارند. آلپروستادیل و میزوپروستول دو آنالوگ رایج پروستاگلاندین هستند.
آلپروستادیل متعلق به کلاس PGE1 است که می تواند رگ های خونی را گشاد کند، سنتز پلاکت ها و ترومبوکسان را مهار کند و برای درمان آنژین، انفارکتوس میوکارد، سکته مغزی ایسکمیک و سایر بیماری ها استفاده می شود.
ملپروستول متعلق به گروه مشتقات PGE1 است که می تواند ترشح اسید معده را مهار کند و از مخاط معده محافظت کند و معمولاً برای درمان زخم معده و خاتمه دادن به بارداری اولیه استفاده می شود.
پروستاگلاندین ها بسیار سریع در بدن متابولیزه می شوند، به جز PGI2، بقیه به سرعت توسط ریه ها و کبد تجزیه و غیرفعال می شوند و نیمه عمر در پلاسما 1 تا 2 دقیقه است. به طور کلی اعتقاد بر این است که PG یک هورمون در گردش نیست، بنابراین پروستاگلاندین ها مانند هورمون های معمولی نیستند که می توانند از طریق گردش خون بر فعالیت بافت های هدف دوردست تأثیر بگذارند، بلکه به صورت موضعی تولید و آزاد می شوند و خود سلول های تولید کننده پروستاگلاندین یا فعالیت های فیزیولوژیکی را تنظیم می کنند. سلول های همسایه