ضایعات دور چشمی مرتبط با پروستاگلاندین

داروهای PG از دهه 90 قرن بیستم در عمل بالینی مورد استفاده قرار گرفتند و در آغاز قرن بیست و یکم وارد چین شدند. در حال حاضر داروهای PG موجود در بازار داخلی شامل پروستامین، تراوپروست، بمپروست و تافلوپروست می باشد. داروهای کلاس PG با اثر کاهش دهنده فشار چشمی خوب (اثر کاهش فشار چشم 25 درصد -33 درصد، **** کاهش تا 8-9 میلی‌متر جیوه)، کنترل پایدار نوسانات فشار داخل چشم، به ویژه داخل چشم در شب. نوسانات فشار، آسان برای استفاده (1 بار در روز)، عوارض جانبی سیستمیک و موضعی کمتر، توسط گروه گلوکوم به عنوان خط اول درمان گلوکوم با زاویه باز توصیه می شود و مورد علاقه بیشتر و بیشتر پزشکان گلوکوم قرار گرفته است.
با افزایش کاربرد بالینی داروهای PG، به تدریج عوارض موضعی آنها ظاهر شد. در سال‌های اخیر، ضایعات دور چشمی (PAPs) مرتبط با پروستاگلاندین‌ها به تدریج توجه محققان را از سراسر جهان به خود جلب کرده است. PAP نوعی سندرم با تظاهرات بالینی شامل شلی و افتادگی پوست پلک فوقانی، عمیق شدن شیار پلک فوقانی، لیپوآتروفی اربیتال، فرورفتگی مداری و کلیک بر روی چشم های بسته است. مکانیسم خاص وقوع آن هنوز مشخص نیست. به نظر می رسد که داروهای PG تمایز سلول های چربی را مهار می کنند و در نتیجه لیپوآتروفی مداری ایجاد می شود. برخی از محققان همچنین پیشنهاد کرده اند که داروهای PG بر عملکرد ماهیچه مولر تأثیر می گذارد، اما تحقیقات بیشتری لازم است.
با توجه به تفاوت در ساختار مولکولی و تفاوت در میل ترکیبی با گیرنده FP/EP، چهار داروی PG که معمولاً در عمل بالینی استفاده می‌شوند باعث درجات مختلف ضایعات اطراف چشم می‌شوند. مطالعات بالینی بزرگ نشان داده است که بیمارانی که از بمپروست استفاده می کنند بیشتر احتمال دارد به PAP مبتلا شوند و به دنبال آن تراوپروست، پروست **** و تافلوپروست قرار می گیرند. مطالعات نشان داده است که پس از تغییرات دور چشمی ناشی از استفاده از بمی پروست در بیماران مبتلا به گلوکوم، ضایعات اطراف چشمی اکثر بیماران را می توان با جایگزینی پروستاستین ها معکوس کرد. این نشان می دهد که تغییر PAP *** نیست، می توان آن را معکوس کرد و با تغییر و قطع دارو می توان شدت آن را از نظر بالینی کاهش داد. اگر بیمار از داروهای PG برای کاهش فشار خون استفاده می کند، اما ضایعات اطراف چشمی شدیدتر دارد و خود بیمار نیازهای بیشتری به زیبایی چشم دارد، می توان آن را با تافلوپروست یا پروستالین جایگزین کرد.
در کار بالینی نیز لازم است نیازهای خود بیماران و توجه پزشکان را با هم ترکیب کرد و روش‌های درمانی متفاوتی را برای بیماران مختلف اتخاذ کرد تا نتایج درمانی رضایت‌بخشی حاصل شود.
از زمان عرضه تافلوپروست توسط پزشکان گلوکوم شناخته شده است. مزیت اصلی آن بروز کم عوارض جانبی مانند پرخونی ملتحمه و ضایعات اطراف چشم است. این می تواند جریان خون پاپیلا را افزایش دهد، که برای بیماران مبتلا به گلوکوم پیشرفته اهمیت زیادی دارد. اثر کاهنده فشار خون و واکنش پذیری در بیماران NTG بهتر از سایر داروهای PG است. بسته بندی تک دوز بدون مواد نگهدارنده در خارج از کشور به بازار عرضه شده است که انجیل خوبی برای بیماران گلوکومی است که نیاز به داروی طولانی مدت دارند. اعتقاد بر این است که با انباشت تجربه دارویی پزشکان، برتری آن بیشتر منعکس خواهد شد.